Koning van het graniet

Net terug van vakantie. Heerlijk! Waarheen? Waar anders heen dan Portugal.

In portugal zag ik een aflevering van de Tros ‘Ik vertrek’. Van dit soort afleveringen krijg ik altijd jeuk, jeuk om hetzelfde te doen en natuurlijk de volle overtuiging dat ik het beter kan. Want volgens mij worden ze er op geselecteerd om gefilmd te mogen worden. Zo lijkt het een vereiste te zijn om:

• geen ondernemersevaring te hebben
• minimaal een kind mee te sleuren
• geen enkele aandacht voorafgaand te besteden aan het leren van de taal
• geen aandacht vooraf te besteden aan de papieren die je nodig hebt
• en gewoon te gaan met de banaan, zelfs als je je huis nog niet hebt verkocht en eigenlijk nul buffer hebt opgebouwd qua geld. Want sparen? Hoezo zou je dat doen.

Tenenkrommend toch eigenlijk dit soort programma’s. Maar toch. Het zet je (mij in elk geval) wel aan het denken.

De aanstaande koning van het graniet (waar deze aflevering over ging, rei do granito) had wel een idee/droom en ging dat achterna: “Als het mislukt heb ik geen huis meer, geen geld meer, hebben m’n kinderen een leerachterstand en heb ik schulden bij mijn familie en mijn vrienden. Maar dan nog. Ik ben dan een illusie armer en een ervaring rijker. De rest komt nog wel” En sjah.. eigenlijk heeft hij gelijk ook. Alhoewel… ik toch iets te veel hersens heb om er zo kamikaze in te stappen, begint het na iedere vakantie toch wel te kriebelen.